Iedereen heeft het wel eens gelezen in een handleiding voor veiligheidsschoenen, maar velen weten niet wat er achter deze normen zit. Gebruikers (dragers van veiligheidsschoenen) moeten er echter iets van weten. Aangezien de beveiligingsprofessionals vaak vragen krijgen over de SRA-, SRB- en SRC-normen, rapporteren we hier in detail over dit onderwerp.
Arbeidsongevallen voorkomen
De reden is te vinden in publicaties van werkgeversaansprakelijkheidsverenigingen. De zogenaamde SRS-ongevallen (ongevallen veroorzaakt door struikelen, uitglijden en vallen) zijn goed voor 35% van alle arbeidsongevallen! Gemiddeld vallen elke dag ongeveer 1000 mensen op het werk, veel van de getroffenen zijn zo zwaar gewond dat ze langer dan 3 dagen niet kunnen werken. Ongeveer 5000 mensen per jaar raken zo ernstig gewond dat ze een ongevallenpensioen ontvangen als gevolg van blijvende beperkingen.
Vermindering van de oorzaken van ongevallen
Hoewel de voor de hand liggende oorzaken van ongevallen talrijk ("stochastisch") kunnen zijn, zoals wanorde, slechte verlichting, onoplettendheid, enz., hangt de directe oorzaak van het ongeval vaak nauw samen met het glijden zelf. Het is daarom de moeite waard om de oorzaken van uitglijden te kennen en tegenmaatregelen te nemen als er een risico op uitglijden bestaat. Dit betekent evenveel als het dragen van veiligheidsschoeisel, dat de slipweerstand in de betreffende werksituatie verhoogt. Er zijn schoenfabrikanten die het hebben over "slipweerstand". De term slipweerstand suggereert echter dat uitglijden volledig wordt voorkomen. Aangezien dit echter niet het geval is, is de term "slipweerstand" op zijn plaats.
Voorkomen van ongevallen door slipweerstand
Met het oog op het verminderen van het risico op uitglijden en het enorme belang ervan, heeft de wetgever de eisen in de norm EN 13287 gedefinieerd. De norm uit 2013 (gemaakt op basis van de voorgaande norm) is in 2020 geactualiseerd. Het werd met kleine wijzigingen en aanvullingen gepubliceerd als EN 13287:2020-2 en is nu geldig. De norm moet betrekking hebben op twee aspecten, het oppervlak en de schoen zelf. De mogelijkheden tot variatie zijn vrijwel onbeperkt, waarbij het doel altijd blijft om ongelukken te voorkomen.
Het ligt voor de hand dat met deze stochastische verscheidenheid aan mogelijkheden van substraten, een praktische methode moest worden ontwikkeld voor de uitvoering van de glijtest van de standaard. De twee elementen die kunnen bijdragen aan het risico op vallen, de ondergrond (die, zoals ik al zei, ongelooflijk variabel kan zijn) en het schoeisel (dat bewust kan worden gekozen) hebben geleid tot het werken met gestandaardiseerde, zo praktisch mogelijke specificaties.
Slipweerstand volgens EN 13287
Dit is een glijtest, die alleen door middel van een gemeten waarde een risico op uitglijden kan aangeven. Glijden op een ondergrond is geen gevaar op zich, maar alleen de val die volgt op een oncontroleerbaar glijden.
De testmethode van slipweerstand is een laboratoriumprocedure met testapparatuur van vloer tot schoen. De twee gestandaardiseerde testmethoden kunnen als volgt worden beschreven in relatie tot de drie basisvereisten:
Testen van de slipweerstand op keramische tegels (Eurotile 2) met een oplossing van natriumlaurylsulfaat. De glijcoëfficiënt van de test is gemarkeerd met het symbool SRA.
Testen van slipweerstand op een stalen vloerondergrond met glycerine. Het identificatiesymbool is SRB
Testen zowel op keramische tegels met natriumlaurylsulfaat als op stalen vloer met glycerine.
Identificatiesymbool SRC
Met het grote aantal mogelijke combinaties tussen het ontwerp van de zool van de veiligheidsschoen en het oppervlak, kan geen enkele test aan alle eisen voldoen die zich voordoen, of 100% identiek zijn aan de omstandigheden van de respectieve werkelijke situatie. De gebruiker kan echter aan de hand van de informatie van de fabrikant zien aan welke minimumeisen van de norm wordt voldaan of deze worden overschreden. Volgens de norm wordt het voorwaarts glijden van de hiel (minimaal 0,28 op keramiek en 0,13 op staal) en het vlakke voorwaartse glijden (minimaal 0,32 op keramiek en 0,18 op staal) gemeten, uitgedrukt door de gemeten waarde van de wrijvingscoëfficiënt.
Certificering volgens SRA, SRB of SRC
Als in een veiligheidsschoen de individuele minimale meetwaarden van de wrijvingscoëfficiënten worden bereikt, is de schoen SRA-gecertificeerd (keramische tegels) of SRB-gecertificeerd (stalen vloer). Als een schoen in beide testprocedures aan de minimumeisen voldoet of deze overtreft, is deze SRC-gecertificeerd. SRB-certificering alleen komt ook voor, maar is vrij zeldzaam.
Hoe uitgebreider een werkschoen is gecertificeerd, hoe uitgebreider deze kan worden gebruikt. Daarom streven schoenfabrikanten naar een SRC-certificering. In de praktijk is SRA-certificering vooral belangrijk op het gebied van keukens, voedselverwerkende bedrijven en reinigingsruimtes. Het domein van SRB-gecertificeerde schoenen ligt meer in de industriële of ambachtelijke sector. Door gebruik te maken van SRC-gecertificeerde veiligheidsschoenen zit de gebruiker aan de veilige kant. Schoenfabrikanten (bijv. Schoenen voor bemanningen) besteden veel ontwikkelingswerk aan de ontwikkeling van nieuwe antislipzolen, zowel voor het ontwerp van de zool als voor de materiaalsamenstelling van het zoolmateriaal.
